« Merarmál | Main | Sundferðin »
July 12, 2009
Alltaf stuð á okkur hér .......
Já það er oft "stuð" hér. Stuðið var að við vorum send með sjúkrabíl með bláum ljósum til Reykjavíkur í gærkvöldi. Hjartslátturinn hjá Bjartmari rauk uppí 200 en lagaðist seinni part leiðarinnar.
Strákarnir fóru í gær útí Vesturhóp með fellihýsið og fóru að veiða. Eitthvað var Bjartmar orðinn þreyttur þannig að Beggi mældi hjartsláttinn og var hann rokinn uppí 200. Hann straujaði á Blönduós og við send suður þar sem hjartalæknirinn sagði okkur að ef hann færi svona hátt þá skyldum við fara strax suður til að koma honum í lag aftur sem við og gerðum. Læknirinn hér sagði honum, Begga, reynar að gefa honum auka hálfa hjartatöflu áður en þeir lögðu af stað úr Vesturhópinu og það gerði hann og þegar við vorum komin suður á Kjalarnes var hjartslátturinn kominn nokkurn veginn niður fyrir 100. Hann var samt lagður inn og farið yfir hann allan en B-in gistu svo á spítalanum en ég hringdi í Albert og hann sótti okkur S-in og við sváfum á Álftanesinu og svo vorum við bíllaus því ég vildi ekki keyra suður í nótt og fengum við Bensann hans Alberts lánaðan til að komast norður.
Bjartmar er búinn að vera fínn í dag og búið að auka við hann lyfjaskammtinn svo ég vona að við förum að fá einhverjar dagsetningar á Bostonferð. Finnst þetta ekkert sérstaklega spennandi.
Þessi ferð var afar lærdómsrík fyrir mig. Maður hugsar sjaldan um þessi mál þar sem maður er ekki í þeim sjálfur en það er aðdáunarvert hvað sjúkraflutningamenn leggja á sig. Þetta var önnur ferðin þessarra manna þennan daginn til Reykjavíkur. Þurfa að keyra svona hratt langa leið með bláum ljósum er ekkert auðvelt á þessum íslensku koppagötum. Vegirnir eru auðvitað alveg skelfilegir og sem betur fer var ekki mikil umferð og hugsaði ég bara til þess ef þetta hefði verið seinni part á sunnudegi þegar er endalaus umferð, endalaus framúrakstur og fólk virðist ekki alveg vita hvað það á að gera þegar það sér sjúkrabíl koma aðvífandi. Flestallir fara vel útí kant og gefa stefnuljós og stoppa jafnvel en það virðist sem fólk geri sér enga grein fyrir því hvað það á að gera ef það er að koma á móti og sjúkrabíllinn er að fara framúr einum, hvort hann á að stoppa eða færa sig. Það er auðvitað þannig að hér er bara ekkert hægt að færa sig því það er enginn kantur. Ég verð að segja það að þetta er mjög krefjandi og erfitt starf og þeir eiga sko hrós skilið.
Ég sem ökukennari hef aldrei, sem betur fer auðvitað, lent í að fá sjúkrabíl á eftir mér eða á móti þegar ég hef verið að kenna og þar að leiðandi ekki leiðbeint mínum nemendum mínum nægjanlega í sambandi við það. Við urðum fyrir því á leiðinni að einn bíllinn fór bara yfir á vinstri vegarhelming og hélt kannski að hann væri ekki fyrir þar og svo færði hann sig en gaf ekki stefnuljós og hægði ekkert á og hélt bara sína leið þó bílstjórinn okkar setti sírenurnar á hann. Einkennilegt og óþægilegt að vita ekki hvað hann ætlaði að gera.
Mikið umhugsunarefni......
Posted by Selma at July 12, 2009 09:18 PM
Comments
Jahérna hér...
Ég segi nú ekki annað en að ég vona að þið farið bara að fljúga vestur fljótlega - hann þarf að vera orðinn góður þvíhann verður jú bráðum skólastrákur...
Posted by: Berglind at July 14, 2009 12:30 AM
Já ég veit, myndi nú gjarnan vilja fara fljótlega en þolinmæði þrautir vinnur allar og ég er einmitt alveg sú þolinmóðasta :o)
Já og tíminn líður svo hratt að það er bráðum skóli aftur ......
Posted by: Selma at July 14, 2009 08:56 AM
Gangi ykkur vel. Sjálfur hef ég gengið í gegnum þetta. Það er margt hægt að gera og munið það eitt að þið eruð ekki til fyrir lækna heldur eru þeir til fyrir ykkur.
Posted by: Jón Sig at July 14, 2009 06:21 PM
Flottur pistill hjá þér Selma mín - orð í tíma töluð um framlag þeirra sem alltaf standa vaktina fyrir samborgarana. Leitt að heyra af stússinu á snáðanum þínum, það kemst vonandi í lag sem fyrst. Knús á ykkur!
Posted by: Ingunn Ásdís at July 14, 2009 06:24 PM
@ takk Jón ég veit þú ert búinn að lenda í miklu meiri átökum en þessum og sem betur fer hrist það af þér :o) Já við höfum frábært fólk sem stússast í kringum okkur en alltaf er maður fegnastur þegar læknarnir komast að því hvað amar að.
@ takk Ingunn já það mætti þakka þessu fólki miklu oftar fyrir ótrúlegt framlag til okkar "venjulega" fólksins. Alltaf á vaktinni og farnir af stað hvað sem gengur á og tilbúnir að færa til sín eigin frí og fórna sér fyrir að koma fólki undir læknishendur. Aftur verð ég að segja hvað þeir eru frábærir.
Já já það er misjafnt stússið hjá fólki :o) en lífið er margbreytilegt og það er bara að takast á við það, við höfum frábæra lækna og vísindi og ótrúlegt hvað hægt er að laga í dag.
Erum bara bjartsýn og jákvæð á að Bjartmar kallinn komsit í lag eftir ferðina til Boston :o)
Posted by: Selma at July 14, 2009 10:10 PM